Home Page > Over Róan

Onze dappere held Róan van der Wal is geboren op 3 april 2009. Hij woont in Drachten samen met zijn ouders en zijn zusjes Femke en Nynke.  Róan is een vrolijk en lief mannetje, een echt gezelschapskereltje. Hij houdt van brandweerwagens, ambulances en andere soorten lawaaierige auto’s. Speelt graag met lego, verslaat iedereen met memorie en is gek op fruit en sla. Zijn lievelingskleuren zijn roze, paars en groen en hij wil, net als zijn zus, ook lang haar.

Onafscheidelijk van zijn knuffel Dikkie Dik stapte hij rond, vol vertrouwen in de wereld om hem heen. Tot op donderdag 21 maart 2013 het verschrikkelijke bericht kwam: “Róan heeft kanker”.

 

Corinda, Róan’s moeder, vertelt:

“Op 29 december 2012 was ons huis gevuld met blijdschap en vreugde. Nynke werd geboren! Róan en zijn grote zus Femke waren supertrots. De jaarwisseling was dan ook een groot feest. Niet veel later voelde Róan zich vaak niet lekker. Er heerste een griepgolf dus we besteedden er niet veel aandacht aan. Femke was immers ook regelmatig een dagje ziek. Op een gegeven moment begon Róan na vijf minuutjes buiten spelen al te klagen dat hij het koud had. Hij kreeg klachten van buikpijn en wilde niet meer lopen. In het begin denk je dan nog “even doorpakken”. Goede dagen wisselden de slechte af. De buikpijn werd steeds frequenter en we begonnen onze vraagtekens te zetten. Tijdens een bezoek aan het consultatiebureau bespraken we onze ongerustheid, maar zijn groei volgde de curve en ze waren niet verontrust. Zou het dan toch bij de leeftijd horen? We hadden dit met Femke destijds ook meegemaakt. Spanningsbuikpijn omdat ze bijna naar school zou gaan. We legden de zorg naast ons neer. Tot het moment dat Róan grote delen van de dag zielig op de bank lag en zelfs begon te gillen van de pijn. Toen vertrouwden we het echt niet meer. Hij at weinig en onze zorg werd weer groter. Helemaal toen ik een verdikking in zijn buik voelde. De huisarts verwees ons door naar de kinderarts. “Obstipatie”, concludeerde deze. Opgelucht verlieten we het ziekenhuis. “Jonge, het is maar poep! Over een paar dagen ben je weer beter”, zei ik nog. Maar toch bleef dat verontruste gevoel hangen. Het laxeermiddel wat me meekregen werkte niet, een andere ook niet. Een klysma moest het doen, een tweede volgde. Het hielp niet. De twijfel werd groter en groter. De verdikking was inmiddels gezakt en er leek zich een tweede verdikking gevormd te hebben. We belden met de kinderarts en we konden de volgende dag komen. De arts schrok enorm van de mate waarin Róan achteruit gegaan was. Hij had nu ook twijfels bij de diagnose obstipatie. Een echo moest het antwoord geven. En wat ik op die echo zag was een werkelijk vernietigend beeld. Een enorme grijze massa in zijn buik. Vreselijk! Een nachtmerrie die bevestigd wordt. Daar kwamen de zo gevreesde woorden: “Het is een tumor, geen goedaardige…” En dan vergaat je wereld. Kanker!

Een paar weken voordat de diagnose gesteld werd vroeg ik Róan een keer “Wat denk je, wordt je buikje beter of niet?” Róan was héél duidelijk: “Nee mama, mijn buikje wordt niet beter.” Nu weten we waarom hij dat zei. Toen duidelijk was wat er mis was, kon Róan zich eindelijk overgeven aan zijn ziek zijn. Op 22 maart 2013 werden we om 9.00 uur verwacht in het UMCG. Pfff…het begin van een heel verhaal. Het vervolg is te lezen in de blogs op deze website.”