Home Page > Blog > Twee maanden later

Mis m’n kleine mannetje om me heen. Zo raar, het is dan nog maar net geleden en nu al is alles wat zo vertrouwd was soms nog maar zo vaag aanwezig. Als ik naar de foto’s kijk van Róan met zijn haar, dan weet ik het niet eens meer echt precies. De foto’s spreken de waarheid. Gelukkig is dat wat ik wel zie, zijn altijd positieve instelling, zijn kracht. Laatst, zoals regelmatig, kon ik echt weer even heerlijk huilen om alles wat er is gebeurd. Ontzettend blij dat ik kan huilen, dat ik kan verwerken, stapsgewijs.

Ik vroeg God om een teken, ik wilde zeker weten dat het goed is. En of je nu in een Hemel boven je gelooft, wacht op een paradijs, nieuwe hemelen en nieuwe aarde, maakt niks uit voor het antwoord dat ik kreeg. Intens verdrietig, niet meer kunnen stoppen met huilen vroeg ik nogmaals om een teken zoals ik al zo vaak had gedaan in de twee maanden daarvoor.

Wat er toen gebeurde had ik niet verwacht. Heb me nog afgevraagd of ik mezelf voor de gek hield. Snikkend, proberen mijn ademhaling op orde te krijgen ging ik anders liggen, ik keek naar de lucht, de wolken. Ineens waren daar wolken die het gezicht van Róan vormden, zoals hij thuisgebracht werd in Nederland. Ik dacht dat ik het me inbeeldde, dus keek weg, maar eventjes, vijf seconden ongeveer, ik keek nog eens, en ze waren er nog. Twee minuten heb ik ernaar gekeken. Van intens verdrietig, een instortende wereld, naar zoveel innerlijke rust. Een zó intens innerlijke rust, die ik nog niet vaak eerder ervaren heb. Róan die me toesprak, “mam, ik heb het hier hartstikke naar m’n zin, ik zie jullie nog elke dag, kan nog steeds van jullie houden, maak je niet druk over mij.” Waar ikzelf achteraan dacht, om zijn gedachten af te maken zoals ik dat wel vaker deed toen hij nog naast ons liep: “…al zijn jullie verder weg dan ik zou willen toch knuffel ik nog elke dag even met jullie”.

Na twee maanden vragen om een teken, heb ik de rust gekregen te weten dat het GOED is. De verwerking kan beginnen.

Reacties

  • Sandra

    says on:
    13 maart 2014 at 21:09

    Schat, toch……………………..

  • Rens

    says on:
    19 februari 2014 at 21:58

    Wow… Stil

  • Josien

    says on:
    19 februari 2014 at 12:24

    Kippenvel als ik dit lees.
    God is goed om op zo’n manier te spreken.

  • karin wielinga

    says on:
    19 februari 2014 at 10:14

    Ach tranen in mijn ogen als ik dit lees. In gebed bij jullie als familie.

  • suzanne

    says on:
    19 februari 2014 at 09:04

    Jullie kennen mij niet, ik heb jullie gevolgd en volg jullie nog steeds. Wat een prachtige woorden toch weer, het gemis is voelbaar. sterkte voor jullie allemaal.

  • anja

    says on:
    19 februari 2014 at 08:35

    Er is meer tussen hemel en aarde. Niemand weet wat dit precies is. Maar onze geliefde personen zijn ook na hun leven op aarde in spirituele vorm bij ons. Zo ook Roan. En hij heeft jou vertelt dat hij bij jullie is en van jullie houd. Hij zal altijd jullie steun blijven in moeilijke tijden. Haal hier jou rust en moed uit.

  • sandra ligeon

    says on:
    19 februari 2014 at 07:40

    Whauw wat een mooi moment! Nogmaals heel veel sterkte!!

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd. Required fields are marked *

*